A memoria da choiva

Aquiles Vega é un xornalista de Santiago de Compostela, que fora botado do xornal El País logo de publicar a través da conta de Twitter do periódico unhas declaracións privadas sobre Mariano Rajoy, e na actualidade colabora na publicación Pio Sacro, revista ufolóxica. Andrés Casaperda é un policía amigo seu, que o chama logo de que no ensanche compostelán aparecese finado Xosé Carneiro, un coñecido psicanalista, cun cravo de ferro cravado no corazón.

Xaquina, a nai de Aquiles, dille que iso se corresponde cun verso de Rosalía de Castro, e o xornalista contacta con Sofía Deneb, profesora de literatura que vén de publicar unha biografía da autora, no ano en que se cumpre o 150 aniversario da publicación de Cantares gallegos. A profesora descarta que o crime poida estar relacionado coa obra de Rosalía.

Ao día seguinte aparece morta Penélope Santalla, outra estudosa da vida e obra de Rosalía de Castro, co torso e o abdome aberto. No espello do seu baño está escrito un texto similar a outro verso de Rosalía, "Cando un é moi dichoso, moi dichoso", que ao igual ca "Unha vez tiven un cravo" aparece no libro Follas novas. O mesmo día, Sofía recibe un correo electrónico dun tal Adriano co poema "Bos amores", tamén do mesmo libro.

Sofía decátase de que o nome de Adriano correspóndese co dun fillo de Rosalía e Manuel Murguía morto sendo aínda un bebé. Aquiles e Sofía van investigar a Padrón, á casa da Matanza, e nunha revista len unha crítica a un artigo que Xosé Carneiro escribira dicindo que Rosalía tiña tendencias suicidas. A relación das mortes coa obra da autora parece xa evidente, con algún tipo de vinganza.

A policía investiga os casos e busca identificar a orixe do correo electrónico recibido por Sofía, e na propia comisaría recíbese un correo cun anaco do poema "A xustiza pola man". Aquiles está convencido de que as mortes foron causadas por algún descendente do matrimonio de Rosalía e Murguía, pero Sofía dille que só tiveron dous netos que morreron de cativos. Aquiles entón vai falar con Calímaco de Brión, bibliotecario do Consello da Cultura Galega, na súa sede do pazo de Raxoi. Este recoméndalle que vexa o documental Pelerinaxe Lírica aos lugares Rosalianos, sobre unha homenaxe feita á autora en 1951 na que aparece Gala, a súa filla. Canda a ela aparece unha rapaza, sobre quen non se fala.

Aquiles e Sofía van á Coruña, posto que a policía lle di que desde alí se enviaron os correos que recibiu Sofía. Alí falan cun home que vive no edificio en que morou Rosalía de Castro. Este dilles que xunto a Gala vivía unha rapaza, Ariel, que era a súa asistenta, aínda que lembra que nunha ocasión lle chamou "avoa". Despois van a Vigo para falar cun antigo profesor de Sofía, que coñece boa parte da biografía de Rosalía mais non quere que se saiban todos os datos, propósito este que tiña tamén Manuel Murguía. Porén, dálles unha carta inédita de Murguía a Víctor Said Armesto datada en 1914 na que lle conta que Gala tivo unha filla de solteira cun sacerdote. Estela, nada en 1895, foi dada en adopción a un amigo seu, Antón Pan, que vive no Froxel (Oseiro, Arteixo).

A policía recibe outro correo electrónico, desta volta co poema "Ti onte mañán eu", e descobren que os correos son enviados desde a sede da Real Academia Galega. Logo de saber que Calímaco recibira tamén un correo electrónico, un axente vixía a súa casa para evitar calquera asasinato. Ao cabo, aparece morto Beltrán de Brión, fillo de Calímaco, defenestrado. Pola súa banda, Sofía recibe o poema "Co seu xordo e costante mormorio", co texto eu son o mar. Ao día seguinte aparece morto o propio Calímaco, co corazón arrancado, e mais o policía que facía garda no seu portal.

https://www.casadellibro.com/libro-a-memoria-da-choiva/9788499145709/2232774

Os fillos do mar

A trama desenvólvese en Vigo en novembro de 2010. Simón Varela é un mediocre arquitecto que logo de estudar en Barcelona instalou o seu estudio na cidade olívica. Un día recibe unha chamada dunha señora da alta sociedade viguesa, Isabel Llobet, para que lle faga unha reforma nunha fonte da súa propiedade, nun pazo de Canido. Aos poucos días de comezar a reforma, Simón atopa un cofre pechado. Simultaneamente, a señora, xa maior, morre en estrañas circunstancias.

No sepelio da muller, no cemiterio de Pereiró, coñece a Mariña e Xulio, filla e o fillo da muller, e reencóntrase con Bruno, un home catalán que coñecera nos seus tempos de estudante en Barcelona e que agora é comisario en Vigo. Ao pouco, Simón é informado polo secretario da muller de que é un dos seus testamentarios. Recibe un sobre con datos inintelixibles, e ponse en contacto con Mariña para falar con ela e resolver o misterio. Mariña e Xulio recibiran, amais de bens inmobles e unha grande herdanza, unha pequena moeda de ouro do século XVII, un doblón de a oito español dunha ceca americana. Mariña e Simón queren saber máis sobre a moeda e van consultar o numismático e anticuario Jackob Neumann. Ao saír da tenda, uns matóns róubanlle a moeda.

Bruno, o comisario, está a investigar a Xulio por narcotráfico. Este á súa vez recibe unha chamada dun tal Zé Lucano para faceren negocios xuntos. Concertan unha cita na praia de Samil, no bar Jonathan de Karina Falagan, e acordan que un dos pilotos de planadora de Xulio colaborará con Lucano para unha descarga de gran valor.

Jackob ponse en contacto con Mariña e Simón e explícalles que de novo coñecera ao pai de Mariña. Eneas Dafonte foi o nome escollido por Daniel Beiroa para construírse unha nova personalidade logo da guerra civil española para evitar represalias. Como empresario, creou unha empresa de transportes que servía de tapadeira para axudar refuxiados a marcharen de Vigo. Ao tempo, Jackob Neumann (Neumann é "home novo" en alemán) é o novo nome de Hugo Brauner, e colaboraba con Eneas creando documentación falsa para os refuxiados.
https://www.casadellibro.com/libro-os-fillos-do-mar/9788499143460/1972773

O guardian invisible

O gardián invisible de Dolores Redondo, autor da novela Os privilexios do anxo é un thriller poderoso que ten a súa mellor oportunidade no contraste entre o racional e científica, o lendario e mítico. Unha novela negra impresionante mesturado con realismo orixinalidade dunha investigación policial con elementos máxicos Éuscaro-Navarra mitoloxía. Ten un gran protagonista, o Provincial Police Amaia Salazar, unha preparadísima vendedora que incorporou as técnicas do FBI e, por outra banda, ten un pasado escuro e atormentado decisiva na trama. Un extraordinario contraste entre a forza ea fraxilidade que o coloca como herdeiro clara de Clarice Starling en O silencio dos cordeiros. Imposible deixar de ler con un sobre e enredo orixinal, que ofrece un conxunto de pistas e varias bifurcações honestas, cunha gran atmosfera, atmosfera evocativa dos bosques vascos de Navarra das figuras lendarias na área. O gardián invisible é a primeira parte da triloxía planificada de Baztán, na segunda parte, o autor xa está a traballar plenamente. "Ainhoa ​​Elizasu foi a segunda vítima Basajaun, pero, a continuación, a prensa non chamalo. Foi un pouco máis tarde, cando verificouse que os corpos apareceron arredor pelos de animais, restos de pel e trazos humanos en dúbida, xunto cunha especie de cerimonia de funeral de desinfección. Un mal, telúrica e forza ancestral parecía marcar os corpos daqueles case nenas con roupas rasgadas, polos pubianos raspar e as mans dispostas actitude virginal ". Á beira do río Baztán, no val de Navarra, o corpo espido dun adolescente aparece en circunstancias que poñelas en conexión cun asasinato ocorreu aproximadamente un mes atrás. A sección inspector de homicidios da policía Provincial, Amaia Salazar, será responsable de liderar unha investigación que vai leva-la de volta para Elizondo, unha pequena cidade onde se orixinou e intentou escapar toda a súa vida. Confrontado con derivacións cada vez máis complicados do caso e os seus propios pantasmas familiares, investigando Amaia é unha carreira contra o tempo para dar un asasino que pode amosar o rostro máis asustado dunha realidade brutal, mentres convocando as cousas máis perturbadoras lendas do norte.

http://www.doloresredondo.com/novelas/el-guardian-invisible/

Fonetica

Fonética e fonoloxía son dúas disciplinas que se ocupan do estudo dos sons desde perpectivas distintas pero
complementarias.
Situada nos eidos da física e a fisioloxía, a fonética é a disciplina que se encarga do estudo dos sons (e as súas
combinacións) como material acústico que constitúe a substancia da expresión da linguaxe humana; describe os
seus compoñentes acústicos: ton, intensidade, cantidade ou duración e timbre, e ocúpase ademais dos mecanismos
de produción (articulación) e percepción dos sons: fonación, órganos que interveñen no proceso e as características
das ondas sonoras.
Dous son os tipos de sons dos que se ocupa a fonética:
1.- Os sons da fala ou realizacións concretas dun individuo ó longo da súa vida, teoricamente infinitas e
condicionadas pola idade, o sexo, as peculariedades do seu aparello fonador,…
2.- Os sons da norma, realizacións concretas condicionadas polo contexto fonético e comúns a todos os falantes
dun idioma. Reciben o nome de variantes combinatorias ou alófonos.
A fonoloxía é a disciplina que estuda a mínima unidade lingüística, o fonema, realidade abstracta que é a
realización ideal ou imaxe mental dun determinado son capaz de configurar signos lingüísticos diferenciados.

https://ilg.usc.es/pronuncia/

Os fillos do mar

Jackob ponse en contacto con Mariña e Simón e explícalles que de novo coñecera ao pai de Mariña. Eneas Dafonte foi o nome escollido por Daniel Beiroa para construírse unha nova personalidade logo da guerra civil española para evitar represalias. Como empresario, creou unha empresa de transportes que servía de tapadeira para axudar refuxiados a marcharen de Vigo. Ao tempo, Jackob Neumann (Neumann é "home novo" en alemán) é o novo nome de Hugo Brauner, e colaboraba con Eneas creando documentación falsa para os refuxiados.

A trama desenvólvese en Vigo en novembro de 2010. Simón Varela é un mediocre arquitecto que logo de estudar en Barcelona instalou o seu estudio na cidade olívica. Un día recibe unha chamada dunha señora da alta sociedade viguesa, Isabel Llobet, para que lle faga unha reforma nunha fonte da súa propiedade, nun pazo de Canido. Aos poucos días de comezar a reforma, Simón atopa un cofre pechado. Simultaneamente, a señora, xa maior, morre en estrañas circunstancias.
No sepelio da muller, no cemiterio de Pereiró, coñece a Mariña e Xulio, filla e o fillo da muller, e reencóntrase con Bruno, un home catalán que coñecera nos seus tempos de estudante en Barcelona e que agora é comisario en Vigo. Ao pouco, Simón é informado polo secretario da muller de que é un dos seus testamentarios. Recibe un sobre con datos inintelixibles, e ponse en contacto con Mariña para falar con ela e resolver o misterio. Mariña e Xulio recibiran, amais de bens inmobles e unha grande herdanza, unha pequena moeda de ouro do século XVII, un doblón de a oito español dunha ceca americana. Mariña e Simón queren saber máis sobre a moeda e van consultar o numismático e anticuario Jackob Neumann. Ao saír da tenda, uns matóns róubanlle a moeda.
Bruno, o comisario, está a investigar a Xulio por narcotráfico. Este á súa vez recibe unha chamada dun tal Zé Lucano para faceren negocios xuntos. Concertan unha cita na praia de Samil, no bar Jonathan de Karina Falagan, e acordan que un dos pilotos de planadora de Xulio colaborará con Lucano para unha descarga de gran valor.

https://www.casadellibro.com/libro-os-fillos-do-mar/9788499143460/1972773

Trece badaladas

Como libro de lectura de gallego nos dieron a elegir entre varios y el que me llamo mas la atencion fue Trece badaladas de Suso de Toro que tiene una historia atractiva y unos personajes tan reales que casi parecen sacados de la realidad.

Argumento: Unha escritora ten dificultades para entrevistarse co director dunha productora de cine e coñecer a súa opinión sobre un guión que lle presentara. Cando finalmente o consegue, averigua que o seu texto nunca lle fora entregado ao productor, quen identificará no argumento daquela historia de sombras unha ameaza que lle resulta moi próxima a súa vida. A investigación dese enigma inquedante unirá aos mozos nun abrazo dramático, nunha historia de dous amantes sen esperanza.
Trece badaladas, a nova novela de Suso de Toro, é un relato que arrinca dun acto de rebelión moi afastado no tempo, da cifra máxica por excelencia: a do destino maldito do rebelde. Unha novela froito da destilación do traballo literario de case unha década. Unha obra de intriga, que nos remite a un tempo de misterio, cando a xente cría no sobrenatural: a morte que axexa, o meigo resucitado que desafía ao Apóstolo, a Berenguela que anuncia a hora do demo.. Unha indagación sobre a memoria dunha cidade que é un labirinto hermetico sobre un mar de pedra: o enfrontamento entre o ben e o mal, o mito do sepulcro que alumou dende séculos a toda Europa. Un paseo, tamén, polos dilemas e as procuras de espiritualidade. Unha narración concibida como forma de coñecemento. Unha inmensa novela, abovedada de misterio, construída ao xeito de traxedia como unha rexa catedral románica.

Link de wikipedia por si quieren mas informacion: https://gl.wikipedia.org/wiki/Trece_badaladas

Manuel Rivas: Voces baixas

Esta obra é unha construción de humor e dor. Unha novela da vida para chorar e rir.Quen son as voces baixas? Son as criaturas, os nenos e nenas, as mulleres que falan soas, os mortos, os animais...É a ironía a que sostén as palabras, a que terma das «voces baixas» para que non se afundan, para que resistan e mesmo procuren unha segunda vida á marxe das relacións de dominio e poder, nun entroido existencial.En As voces baixas o eu anda á procura do nós. É un libro no que se entrelazan a memoria persoal e a colectiva. Dende o primeiro medo, o que lle provocan uns cabezudos que resultan ser figuras dos Reis Católicos, o narrador asiste á descuberta da vida por mor da existencia extraordinaria da xente do común.O barrio de Monte Alto, a aldea urbana de Castro de Elviña, o lugar de Corpo Santo, coa luz do faro de Breogán, a prisión provincial, o cemiterio de Santo Amaro, o poboado céltico, o Monte Xalo onde as nenas pastoras pisan o sol, a escaleira onde os nenos clandestinos escoitan os murmurios da imaxinación... Unha xeografía real para un pobo marabilloso: as «voces baixas» que non queren dominar e que se alimentan de contos.

Manuel Rivas

Hace poco nuestra profesora de gallego nos propuso la idea de traer al autor gallego Manuel Rivas, lo cual me pareció una idea fantástica.

Este autor a publicado multitud de poemas, libros, ensayos y artículos periodísticos, pero lo que yo y mis compañeros vamos a leer es un libro titulado "As voces baixas", en el cual relata vivencias propias pero disfrazadas de relatos.

El echo de poder conocer a este autor me entusiasma, porque tendré la oportunidad de poder hablar con una persona muy creativa y tal vez poder aprender algo de él.

A esmorga, ou como non entendin a metade do que lin

Para ser moi honesto nunca pensei que leeria o libro chamado "A esmorga" de Eduardo Blanco Amor pero fara xa duas semanas tiveno que leer para a materia de lingua galega no meu instituto.


Non podo dicir que non me gustara, de feito encantoume e pareceume unha historia moi ben construida e cuns bos persoaxes, ben descritos e ben definidos; pero costoume moitisimo leer o libro, xa sea porque o galego co que estaba escrito era un galego moi antiguo ou porque a narracion era un pouco rara, pero  o feito é que costoume moitisimo leelo.

O argumento ven a ser este:
A novela narra a esmorga de tres personaxes, Cibrán o Castizo, Xanciño o Bocas, e Aladio Milhomes, que botan de bebedela un día enteiro e mais a súa noite, e que rematará co falecemento de dous deles e o axuizamento do terceiro. De feito, é este terceiro, Cibrán, quen lle conta toda a historia ao xuíz, e grazas ao cal coñecemos o sucedido (a súa versión do sucedido). A novela está dividida en cinco capítulos precedidos dun pequeno texto de introdución. A introdución está escrita polo autor do texto principal, que retoma a súa voz tamén nos dous últimos, mentres que a maior parte dos capítulos están postos directamente na voz de Cibrán.